Pod względem urbanistycznym Rawicz uważany jest za największą i najbardziej reprezentatywną realizację w Wielkopolsce po 1500 roku. O jego randze świadczy tak układ urbanistyczny jak i wiele cennych obiektów zabytkowych, które mają wielką wartość historyczną. Zachowane w całości pierwotne założenie urbanistyczne ma kształt prostokątna - przeciętego osiami komunikacyjnymi z szachownicowym układem ulic wewnętrznych i ciasną zabudową obrzeżną kwartałów. Charakterystyczna jest oś historyczna Rynek - Plac Wolności - Zespół Klasztorny (zmieniony na Dom Poprawy, a później na istniejące do dziś więzienie).


 

Ratusz

Wzniesiony ok. 1683 r., spalony w 1707 r. Obecnie murowany, zbudowany w latach 1753-1756 wg projektu architekta Leopolda Ostritza z Trzebnicy, staraniem właścicielki Katarzyny z Sapiehów Sapieżyny. Restaurowany w 1853 r. i 1967 r. Murowany z cegły, otynkowany. Na rzucie prostokąta, dziewięcioosiowy. Wnętrze w układzie dwutraktowym nieco przekształcone, z obszerną sienią na osi, w której znajdują się schody na piętro. W kilku pomieszczeniach parteru sklepienia kolebkowe z lunetami. W sieni na zachowanej belce stropowej fragment daty 1753.


Planty Jana Pawła II

Centrum Rawicza otoczone jest plantami z połowy XIX wieku, które powstały w miejscu XVII wiecznych fortyfikacji miejskich i stanowią strefę ścisłej ochrony konserwatorskiej. Drugie pod względem długości i znaczenia po krakowskich. Około 1665 roku postanowiono otoczyć Rawicz systemem wałów ziemnych i fos (nie było wokół miasta murów). W skład systemu weszły również cztery bramy: Szymanowska, Poniecka, Wąsoska i Wrocławska. Umocnienia obronne służyły mieszkańcom około 150 lat. Zmieniająca się technika wojenna oraz rozrastające się miasto spowodowały, że budowle te straciły swoje dawne znaczenie. 

Kościół pw. św. Andrzeja Boboli

Kościół pw. św. Andrzeja Boboli, poewangelicki. Pierwotnie p.w. Św. Trójcy, konstrukcji szkieletowej, wzniesiony w 1639r. jako ewangelicki. Zniszczony w 1707 r. Następny z 1724 r. spłonął w 1801 r. w pożarze miasta. Obecnie, murowany, zbudowany w latach 1803-1808 przez budowniczego Krausego z Poznania, wg projektu z 1802 r. Karola Gottharda Langhansa; spalony w 1915 r., rekonstruowany w 1917 r. z wykorzystaniem murów obronnych. Od 1945 r. katolicki. Późnoklasycystyczny.

 

 

 
   

Kościół pw. Chrystusa Króla i Zwiastowania NMP

Kościół pw. Chrystusa Króla i Zwiastowania NMP z oryginalnym obrazem Matki Boskiej Rawickiej; katolicki, zbudowany w 1902 r., cenny przykład architektury neogotyckiej. Kościół konsekrowany został 5 maja 1907r. przez biskupa Edwarda Likowskiego p.w. Zwiastowania N.M.P. 10 października 1961r. dekretem Prymasa Polski Ks. Stefana Kardynała Wyszyńskiego kościół otrzymał drugi tytuł: "Chrystusa Króla".

Sarnowa i sarnowski Ratusz

Pierwsza wzmianka z 1387 r. W 1407 r. przeniesienie miasta z prawa polskiego na niemieckie przywilejem Władysława Jagiełły wydanym dla właściciela Małgorzaty Donin i jej syna Jerzego. Układ urbanistyczny miasta jest dobrze zachowany (w 1987 r. wpisany do rejestru zabytków). Do najważniejszych obiektów zabytkowych należą: barokowy kościół p.w. św. Andrzeja, z pierwszej połowy XVIII w. z bramą kościelną i plebanią, klasycystyczny ratusz z XIX wieku, dwór i park dworski z XIX wieku oraz średniowieczne grodzisko.

Kościół pw. św. Andrzeja Apostoła

Pierwotnie drewniany kościół pw. św. Andrzeja i Doroty wzniesiony w 1421 r. staraniem Jerzego Donina i jego matki Małgorzaty. Obecnie murowany wzniesiony w 1718 r. z fundacji Joanny z Szołdrskich Zakrzewskiej. W 1769 r. dobudowano wieżę staraniem Marianny Zakrzewskiej kasztelanowej kaliskiej. W 1948 r. odnowiony. Barokowy. Orientowany. Murowany z cegły, otynkowany. Salowy, zamknięty od wsch. wielobocznie. Od zach. wieża z kruchtą w przyziemiu. Przy nawie: od pn. kwadratowa kaplica Matki Boskiej Szkaplerznej z przylegającą do niej dwukondygnacyjną zakrystią, od pd. ośmioboczna kaplica Matki Boskiej Różańcowej. Wnętrze nakryte pozorną kolebką, w kaplicy Matki Boskiej Szkaplerznej sklepienia żaglaste.

DO GÓRY